سرای فلاحتی کاشان در مسیر تغییرکاربری به مجموعه اقامتی و رفاهی



"سرای فلاحتی کاشان" خانه‌ای است که تا چندی پیش غبار زمان بر چهره و کالبد آن نشسته و شور و طراوت زندگی از آن رخت بر بسته بود.

به گزارش روابط عمومی کانون جهانگردی و اتومبیلرانی به نقل از شرکت سرمایه‌گذاری سیاحتی زاگرس، اینک به لطف خدا و همت شرکت سرمایه‌گذاری سیاحتی زاگرس و همراهی معمار مجرب کاشانی استاد سید اکبر حلی، مشاورین، مهندسین و استادکاران رشته های مربوطه و تلاش کارگران با تجربه، در حال مرمت و بازسازی است تا باز نوای خوش زندگی در گوشه گوشه‌اش طنین اندازد به رسم نیک دیروز و شکوه مهمان نوازی امروز خانه‌ای برای هر که دلتنگ آرامشی از گذشته باشد.

سرای فلاحتی، بنایی مسکونی متعلق به اواخر دوره قاجاریه بوده و در آن نشانه‌هایی از دخل و تصرفات عصر پهلوی اول به چشم می‌خورد. وجود فضاهایی واقع در قسمت جنوب غربی بنا که بی‌شباهت به فضای کارگاهی نبوده و مشاهده آثاری از معماری شاخص‌تر در لایه‌برداری‌های صورت گرفته، حکایت از آن دارد که این اثر در دوره‌ای از حیات خویش تغییراتی به‌منظور بهره‌برداری‌هایی به‌غیراز عمارت مسکونی را از سر گذرانده است. شواهد نشان می‌دهد که ایوان شمالی نیز در محل فضایی دیگر بر پا شده است و احتمالاً این مسئله به همان دوره قاجار بازمی‌گردد. عناصر تزیینی دوره پهلوی اول، نظیر آجرهای مهری، مؤید تغییرات کالبدی در این دوره هستند.

همچنین طی بهره‌برداری‌های بعدی، برخی مداخلات چون تأمین فضای سرویس بهداشتی با شمایل جدید، اجرای ازاره‌های آجری در دهه پنجاه خورشیدی، سبک‌سازی و تعویض کاه‌گل در دو دوره دهه شصت و هشتاد خورشیدی، از دیگر اقداماتی هستند که ردپای آن در بنا به چشم می‌آید. این ساختمان در ۹ بهمن‌ماه سال ۱۳۸۴ به شماره ۱۴۰۴۷ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

نوشتاری کوتاه درباره شهر کاشان

کاشان، یکی از مهمترین شهرهای ایران است که در ارتفاع 1600 متری از سطح دریا، 240 کیلومتری جنوب تهران و 220 کیلومتری شمال اصفهان واقع شده است و از طریق بزرگراه و راه‌آهن با تهران و اصفهان در ارتباط است. جمعیت آن حدود 350 هزار نفر است که در مساحتی قریب به 2100 هکتار سکنی گزیده‌اند.

کاشان را می‌توان شهر فرش نامید. شهر گلاب، مخمل، شَعر بافی، زری بافی و نام‌هایی از این دست که هر کدام، گوشه‌ای از داشته‌های نفیس این شهر را، از گذشته‌های دور تاکنون یادآور می‌شوند. اما امروز هیچ کدام از این نام‌ها آنچنان که باید، معرف کاشان نیستند که این عبارت: کاشان، شهرِ خانه.

کاشان را باید شهر خانه نامید. گواه این مدعا خانه‌هایی است که در گوشه گوشه بافت تاریخی شهر، پسِ دیوارهای کاه گلی حضوری نجیب و مهربان دارند. فرقی ندارد خانه‌ای بزرگ با تزیینات فراوان و یا خانه‌ای کوچک و ساده. همه درونگرا و آرام. در اصول معماری و مصالح شبیه هم و در عین حال هر یک دارای هویتی منحصر به فرد.

همین که قدم در آنها می‌گذاری دنیای دیگریست، دنیایی سراسر آرامش و شگفتی و یگانگی.

علیرغم تنوع فضاها و تزیینات، کل بنا یگانه است و هر گوشه‌اش وارسته و به اندازه.

ورودی، هشتی، حیاط، حوض، شاه نشین، حوضخانه، سرداب، بادگیر، اتاق‌ها، پستوها، درها و قوس‌ها...

بی شک می‌توان  کاشان را دارای زیباترین و متنوع‌ترین خانه‌های تاریخی ایران دانست. موزه‌ای بزرگ که نشانه‌ها و ویژگی‌های معماری صفوی، قاجار و پهلوی را در خود به بهترین شکل ممکن جای داده است. کاشان شُهره است به نام‌هایی چون بروجردی‌ها، طباطبایی‌ها، عباسی‌ها، عامری‌ها و .... خانه‌هایی به نهایت زیبایی و شگفتی که به حق زبانزد ایرانیان و مردمان دیگر کشورهاست.

 این شهر با سابقه 7000 ساله‌اش از مهمترین مراکز باستان شناسی محسوب می‌شود. اکثر تاریخ نویسان و مسافرانی که از این شهر بازدید داشته‌اند، از آن با عنوان دروازه تمدن جهانی نام برده‌اند. همچنین این شهر بعد از ورود اسلام به ایران در دوره سلجوقی و صفوی به اوج شکوفایی خود رسید. امروزه شاهد آثار متعدد هنرمندان کاشانی در موزه‌های معروف جهان هستیم.

این شهر با اصالت و با مشاهیر علمی و ادبی و هنری متعدد، نقش پررنگی در صنعت گردشگری ایران دارد. با پیاده‌روی در کوچه پس کوچه‌های آرام و ساکت شهر می‌توان شاهد ساختمان‌هایی قدیمی با دیوارهای خشت و گلی بود. شهری با مناظری بدیع و بادگیرهایی که سابقاً در تابستان‌های بسیار ‌گرم، کار تسویه هوای ساکن را انجام می‌داده است.

 


1397/7/8